#3

Atmosfera panująca między Hyż a Wlazłym była tak napięta,że można byłoby siekierę zawiesić. Nie reagowała kiedy on do niej mówił, zresztą rzadko kiedy miał okazję bo jej zawsze towarzyszył Kurek i Nowakowski. Chodziła roześmiana i uśmiechnięta od ucha do ucha a kiedy tylko napotykała spojrzenie Mariusza zadowolenie zastępował smutek. Na ten weekend zaplanowany jest mecz sparingowy a już za pięć dni będzie mogła na chwilę wrócić do Bełchatowa by odetchnąć. Potem znów pakuje manatki i lecą do Brazylii. Spacerował po alejkach wokół ośrodka ubrana w krótkie szorty oraz bluzkę reprezentacyjną. Słońce świeciło a oni wszyscy mieli chwilę dla siebie. Liczyła na to,że choć trochę się opali.Chodziła tak bez celu dopóki nie poczuła,że coś a raczej ktoś przytula się do jej nóg. Spuściła wzrok w dół i napotkała szczęśliwe oczka Arka, tak strasznie podobnych do tych Mariusza.
-Lelcia-zaśmiał się chłopiec i wyciągnął w jej stronę ręce. Od razu się schyliła i wzięła go w objęcia całując w policzek. Będąc z Mariuszem przez prawie trzy lata strasznie przyzwyczaiła się do Małego i zdążyła go pokochać. Ale skoro był to on była też tu i Paulina. A przecież nikt nic nie wiedział o jakichkolwiek wizytach.
-Arek!
I nie minęła minuta jak stanęła z rozzłoszczoną kobietą która mierzyła ją od stóp do głów. Odstawiła Arka na ziemię ku jego niechęci.
-Co tu robisz ?
Głos Pauliny był ostry jak brzytwa.
-Pracuję.
Marcelina starała się zachować spokojnie ale w środku aż się gotowała. Ona odpowiadała cicho a żona Mariusza prawie, że krzyczała.
-Chyba wyraziłam się jasno,że masz się trzymać z daleka od mojego męża.
Marcela zaśmiała się pod nosem.
-Ja się trzymam, on już nie koniecznie-uśmiechnęła się triumfalnie.
-Mamo mogę iść pobiegać ?-Arek spojrzał na matkę a ta tylko kiwnęła głową. Teraz kiedy nie było malca znów miała większe pole do popisu.
-Powiedziałam raz i powiem kolejny, trzymaj się od niego z daleka.
-Ależ oczywiście,a co tam u Artura ?-Marcelinie jakby przybyło siły. Domyślała się,że Mariusz znów jest rogaczem a mina kobiety tylko ją w tym utwierdziła.
-Słuchaj zdziro-zbliżyła się niebezpiecznie blisko-nie zepsujesz mi tego, rozumiesz ?
Na dworze pojawiło się kilku siatkarzy, w tym Bartek który od razu podszedł do kobiet i objął Marcelę w pasie.
-Wszystko dobrze kochanie ?
-Oczywiście Skarbie-dziewczyna wykręciła głowę i musnęła jego usta. Kurek miał ochotę przedłużyć tą chwilę ale nie chciał sobie nagrabić. Mariusza który stał obok Winiarskiego aż coś skręciło w środku a Michał tylko się uśmiechnął pod nosem. Obydwoje zbliżyli się do żony tego pierwszego.
-Po co przyjechałaś ?
Nie zdążyła mu odpowiedzieć bo podbiegł do niego roześmiany Arek.
-Tato, Lelka jest, mogę z wami zostać ?
-Arek!-upomniała go matka-stęskniłam się za mężem, nie mogę ?
Specjalnie się do niego przysunęła i chciała przytulić ale on się odsunął. Marcelina nadal wtulona była w Bartka. Ostatnio nawet zasnęła wtulona w jego ramię.
-Nie mogę się rozpraszać-beznamiętnie stwierdził Mario.
-A ona może tu być-Paulina kiwnęła głową w stronę Marceliny-ty się nią zabawiłeś to teraz Bartuś będzie ją obracał ? A potem kto ? Winiar ?-spojrzała na niego
-Paulina!-warknął w jej kierunku.
-Taka prawda, ta dziewczyna jest jak grypa, każdy ją miał.
I na nic się zdał uścisk Bartka i nawoływanie Michała. Marcelina wyrwał się Kurkowi i pobiegła prosto przed siebie, prosto w Spalski las. Nie udało jej się uciec daleko bo zaraz w pogoń za nią rzucił się Bartek oraz Michał. Do maratonu szykował się jeszcze Kłos, jednak Kurek doskonale sobie poradził, objął ją mocno w pasie, choć ona cały czas zanosząc się płaczem starała się wyrwać. Tak się szarpali, że Bartek runął jak długi ciągnąć ją za sobą.
-Kurwa-warknął Kurek czując twardą ziemię pod plecami.
-Puść! Bartek puść-wierzgała nogam-Bartek.
-Nie puszczę Cię dopóki się nie uspokoisz.
-Obiecuję.
Puścił ją a ona szybko jak tylko umiała, podniosła się z ziemi i znów szykowała się do ucieczki, nie zdawała sobie jednak sprawy z dalszej obecności Winiara na którego najnormalniej w świecie wpadła.
-Lelka-przyjaciel przysunął ją do siebie i objął-nie płacz.
-Michał-uczepiła się kurczowo jego bluzy.
-Spokojnie, ej nie zamykaj tych oczu.
Dziewczyna zaczęła osuwać mu się w ramionach. Musiał kucnąć żeby nie huknęła na ziemię.
-Marcelina do cholery!

Siedział na jej łóżku i czekał aż się obudzi. Sokal podał jej w kroplówce jakiś lek i kazał zostawić by odpoczęła. Parę razy przez jej pokój przewinął się Mariusz ale widząc zawsze Kurka obok niej wychodził bez słowa. Winiar powiedział mu w międzyczasie wszystko czego nie powiedziała mu Marcelina o związku z atakującym. Jak wrócili z nieprzytomną Marceliną do ośrodka , Pauliny już nie było.Od Kłosa dowiedzieli się,że Mariusz nawrzeszczał na żonę dorzucając na koniec,że pierwsze co zrobi jak wróci ze Spały to uda się do prawnika.
-Marcela-Kurek delikatnie przejechał po policzku dziewczyny. Strasznie się przestraszył kiedy widział Winiara łapiącego bezwładne ciało dziewczyny-Marcelinka.
Dziewczyna pokręciła głową i gwałtownie otworzyła oczy. Przejechała dłonią po twarzy i rozejrzała się po pokoju. Pisnęła kiedy zobaczyła twarz Bartka.
-Nie chciałem Cię wystraszyć.
-Nie wystraszyłeś.
-Za to Ty mnie strasznie.
Marcelina od razu przypomniała sobie całą sytuację z Pauliną i Mariuszem i nimi wszystkimi.
-Przepraszam.
Kurek przytulił dziewczynę dając jej do zrozumienia,że się nie gniewa.
-Wiesz, gdybym nie wyjechał nie miałabyś takich problemów w życiu.
-Pamiętaj,że to ja nie chciałam jechać z Tobą.
-Mariusz się rozwodzi-Kurek usiadł naprzeciwko niej.
-Parę razy to już słyszałam-zaśmiała się.
-Teraz całkiem poważnie-mruknął-ale przecież i tak nie wzięlibyście ślubu...znaczy się wiesz kościelnego, takiego o jakim zawsze marzyłaś.
-Marzenia się zmieniają.
-Ale zawsze chciałaś iść prowadzona przez ojca do ołtarza, w białej sukni-Kurek zaśmiał się przypominając jej każde z wypowiedzianych kiedyś przez nią słów.
-Ale ja nie wyobrażałam sobie wtedy nigdy Mariusza pod ołtarzem. Nie mieliśmy formalizować nigdy naszego związku, miał mieć po prostu ten cholerny rozwód.
-Nie Mariusza ?-zdziwił się Kurek.
-Nie udawaj głupiego, Ty miałaś nim być a ja tak zwykle z Ciebie zrezygnowałam.
-Zadecydowałaś tak żeby było lepiej dla Ciebie.
-Nie po prostu nie umiałam się postawić rodzicom i musiałam zostać w kraju.
-Marcelina...-jęknął Kurek.
-Posłuchaj, nie chciałam z Tobą jechać bo ojciec i tak był wystarczająco wściekły,że poszłam na fizjoterapię,że moje życie toczy się wokół siatkarzy a ja nie umiałam mu się postawić jeszcze bardziej.
-Wtedy jak mi powiedziałaś,że mnie nie kochasz i chcesz żebym był Twoim przyjacielem, kłamałaś ?
-Kłamałam. I do dziś tego żałuję.

Swoją wczorajszą przegraną panowie popsuli mi plany..ahhh  :) Ale i tak jestem dumna z nich a co. 
Rozumiecie coś z tego co piszę czy wcale ? 

Ps. Praca jest męcząca ;<  I przepraszam,że z żony Mariusza zrobiłam tą "złą"